Italvega: het klinkt Italiaans, maar niets is minder waar. Léon van Bon nam dit stijlvolle aero racepaard mee naar Oostenrijk en Frankrijk voor zware tests en zomerpret in de Alpen. Je leeft tenslotte maar één keer, toch?
Italvega Essere Vivo
De ooohs en aaahs vliegen me om de oren. “Het moet wel Italiaans zijn met die naam en Campa erop.” “Ik ken het merk niet…” zegt een andere Nederlander. Ik zit te lunchen op het terras van het fietshotel La Douce Montagne, vlakbij Alpe d’Huez. Deze Italvega valt duidelijk bij iedereen in de smaak. Over een paar dagen is het Alpe d’HuZes, dus het wemelt hier van de Nederlanders die als voormalig profwielrenner en/of fietstester graag met me willen praten en, als het even kan, een voorproefje krijgen van het volgende testartikel. De Italvega Essere Vivo is inderdaad een hele mooie fiets, maar hij heeft geen Italiaanse roots. Hoewel…
Open mal
Ben Lawee, een Irakees, had een fietsenwinkel in Californië, waar hij Bianchi, Raleigh en andere merken importeerde. Begin jaren zeventig richtte hij zijn eigen merk op, Italvega. De frames werden gebouwd in Padua, Italië, en vervolgens naar Amerika vervoerd. Aan het einde van de jaren 70 verliet Lawee Italvega en richtte hij Univega op. Italvega bestond niet meer vanaf de jaren 70 tot 2017, toen de Nederlander Nicholas Hurenkamp uit Alphen aan den Rijn het merk nieuw leven inblies. Hij was zijn titaniumfiets beu en wilde iets nieuws en unieks. Hurenkamp heeft een achtergrond in de modewereld, dus het moest er strak uitzien en klasse uitstralen – een merk waarbij fietsen en plezier voorop staan. Het logo werd vernieuwd en de oorspronkelijke groene kleur werd als basis gebruikt.
Deze Essere Vivo is het derde frametype uit de Italvega-stal. Net als de andere twee is het een open frame mal. Deze frames worden ongeverfd verkocht en zijn compatibel met meerdere merken. Ridley produceert bijvoorbeeld dergelijke frames, die je vaak onder een andere naam tegenkomt. Dit betekent natuurlijk dat je een frame van hoge kwaliteit hebt en dus een uitstekende fiets. Italvega heeft de exclusieve rechten op deze Essere Vivo in de Benelux verworven, dus hij is niet afkomstig van Ridley. Net dat beetje exclusiever dan de meeste open mallen.
Italvega drapes a beautiful sauce over the frame, turning it into a stunning bike. The paintwork looks sleek, and the logo has been sprayed on too, showcasing top-notch craftsmanship. You also have a wide range of colors, all carefully selected to complement one another.
Specificaties:
– Prijs: € 3.199 voor frame, vork, stuur, zadelpen
– Frame/voor fork: carbon/carbon
– Gewicht: 1120/420 gram, 8,05 kg compleet
– Groep: Campagnolo Record 12 versnellingen, 52/36, 11/28, 160 mm
–Velgen Wheels: Scope R5 Disc
– Banden: Vittoria Corsa Control 25 mm
– Zadel en zadelpen: Fi’zi:k Arione/Italvega
– Stuur en stuurpen: Kru K-Klasse Super Compact cockpit
– Sizes: XS to XL
– Torsiestijfheid: 99
– Steunstijfheid: 50
Website: www.italvega.com
Aero
Het is een echt aerodynamisch frame, maar dankzij de lengte van de balhoofdbuis toch voor velen toegankelijk. Het is lang genoeg voor een comfortabele aerodynamische houding, maar kort genoeg om er strak en snel uit te zien. De vorm van de buis is typisch voor aerodynamische frames, net als de lage positie van de achtervorken. Het ziet er allemaal geweldig uit. De bijpassende ovale zadelpen is stevig bevestigd met een klem die wordt verborgen door een rubberen plaat. De kabels lopen netjes aan de binnenkant. Het Kru aerodynamische stuur met geïntegreerde stuurpen ziet er ook netjes uit. Er is veel aandacht besteed aan details. Het stuur is gedeeltelijk afgewerkt in de kleur van het frame met een gouden V van Italvega erop.
De mechanische Campagnolo Record-groep met hydraulische schijfremmen ziet er uitstekend uit en geeft de hele fiets een nog Italiaanser gevoel. De Campa-schijven zijn nog steeds een lust voor het oog. Elegant en verfijnd. De Scope-wielen maken het plaatje compleet. Een set dikke wielen geeft de fiets extra pit. De stickers op de wielen zijn in dezelfde blauwe kleur gespoten als de fiets, maar ze zijn nauwelijks zichtbaar omdat ze bijna zwart zijn. Die wielen zien er geweldig uit, met brede velgen en een prachtige Scope-naaf. De Vittoria Corsas met gele zijwanden geven de fiets een klassieke touch. Het lakwerk doet hetzelfde en versterkt dit prachtig.
Punten van kritiek
Het is een prachtige fiets, dat is duidelijk. Toch heb ik een paar opmerkingen. De steekassen zijn niet bijzonder elegant en ik had liever gezien dat ze met een inbussleutel waren bevestigd. Dit is natuurlijk een kwestie van smaak en heeft meer te maken met het uiterlijk dan met het gebruiksgemak.
Toch denk ik dat de inbussleutelversie geschikter is voor een aerodynamische fiets. Ik vind het ook jammer dat de snelspanner aan de kant met de schroefdraad uitsteekt. Dat ziet er niet zo strak uit als de rest. Een ander klein minpuntje is de witte kleur van de assen. Dit is een plek die snel vuil wordt, vooral bij schijfremmen. Bovendien is deze plek gevoeliger voor beschadigingen. Als je je fiets op de voorvork of het achterwiel zet en deze past niet goed, krijg je al snel een kras die erg opvalt. De lak was sowieso niet erg sterk, maar dat kwam door de korte tijd tussen het spuiten en de levering. Normaal gesproken zou het beter moeten zijn, omdat de lak dan uitgehard zou zijn.
Onderweg met de Italvega
De afgelopen weken heb ik veel gereisd in Nederland, Oostenrijk en Frankrijk, en ik nam de Italvega altijd mee. In Nederland heb ik mijn gebruikelijke ritjes gemaakt en ben ik naar een evenement geweest. In Oostenrijk verkende ik de wegen rond Innsbruck en in Frankrijk was ik in de buurt van Alpe d’Huez.
Een van mijn eerste ritten op de Italvega was een fietsevenement met architecten. Het was een gezellig samenzijn met een tiental voormalige professionele wielrenners en 120 architecten of medewerkers. De fiets trok veel belangstelling en werd goed ontvangen vanwege zijn uiterlijk. Architecten moeten tenslotte oog hebben voor stijlvolle dingen. Zelfs de voormalige profs keken met enige afgunst naar mijn fiets.
De eerste meters op een nieuwe fiets geven vaak een goede indruk. De fiets voelt gestroomlijnd en solide aan. Als ik begin te trappen, voelt dat goed aan. Elke pedaalslag is perfect en de fiets wil duidelijk vooruit. Het is geen comfortabele fiets, maar meer een racefiets. Hij reageert niet erg snel, maar wil vooral vooruit, wat gebruikelijk is bij aerodynamische fietsen.
Ik was maar kort in Oostenrijk. Ik heb één mooie rit gemaakt op de Italvega, die vooral gericht was op het genieten van de omgeving. De actiefoto’s zijn van daar.
Dalen als een kogel
It’s now a few days later, and I’ve arrived in the Alps. That’s not exactly the ideal habitat for this aero racer. At 8.3 kilos, including pedals, it’s not lightweight, and I find it on the heavy side for a bike in this category. I’m not at my ideal weight, so I shouldn’t be too critical of my bike. Today, the Col du Solude and the Alpe d’Huez via Villard Reculas are on the menu. We start in Huez, so we dive straight down. Lovely. It’s busy, so that means no crazy stuff. I’m riding with Jelle, who rides a bit more cautiously. The descent is fast; before you know it, you’re riding at 70 kilometers per hour. You must brake hard regularly to get through the 21 hairpin bends.
De Campa schijven remmen goed. Ik heb echter het gevoel dat de motor iets naar links trekt als ik hard rem bij hoge snelheden. Mijn strakke gevoel op vlak terrein is ook veel minder merkbaar als ik bergaf duik. De schijfremmen zorgen er ook voor dat je iets later kunt remmen, waardoor er natuurlijk meer kracht op het frame en de wielen komt te staan. Zonder op te willen scheppen, ik daal veel sneller dan de gemiddelde fietser. “Je daalt als een kogel,” zegt Jelle. We draaien de eerste klim op. We blijven bij elkaar tot de laatste tunnel, want die is donker en niet verlicht. Het is best eng. Jelle’s licht werkte niet goed, dus we moesten raden waar we heen gingen. Wat een ongelooflijke klim is dit. Ik ken de Alpen vooral van de Tour de France, waar je meestal op de hoofdwegen blijft. Dit weggetje is heel anders. Het is smal en het dal ligt vlak naast je. De afgrond is steil en soms best eng, maar bovenal is het prachtig. Op de achtervork staat ‘Life is all about the ride’. Ik vind dat nogal een statement, maar ik begrijp het op dit moment heel goed. Net als ‘Essere Vivo’, dat moeilijk te vertalen is, is het
Klevende schijfrem
Ik ben blij dat ik hier ben en tijd heb gemaakt in mijn drukke schema om hier te fietsen. De motor klimt perfect. Als ik bijna boven ben, begint de schijfrem een beetje te haperen. Uit het niets, lijkt het. Als ik op de pedalen ga staan, verdwijnt het weer. Dit zal later op de dag nog een paar keer gebeuren. Het is geen ramp, maar als je het zwaar hebt, kan het vervelend zijn. Ik nader de top, waar Jelle al een tijdje op me wacht. Ik volg een paar kilometer slechte weg en dan een grindpad naar de volgende top. Het is niet zo’n grote klim, want je blijft ongeveer op dezelfde hoogte. Je voelt ook de sensatie van een diep ravijn vlak naast de weg. We beginnen aan de afdaling. Het is een technische afdaling en ik gooi mezelf door de bochten. Natuurlijk doe ik dat verantwoord en houd ik rekening met ander verkeer. Ik geniet ook. Het is erg rustig op deze weg. Het gevoel dat de motor naar links trekt als ik hard rem, blijft. Af en toe heb ik ook moeite om de bocht vast te houden en breekt de motor een beetje uit, maar over het algemeen krijgt de Italvega een mooi voldoende voor zijn afdaalcapaciteiten.
We rijden naar het terras van La Douce Montagne. Langs de rivier op het fietspad cruisen we met gemak 35 kilometer per uur, met een briesje in de rug en een lichte afdaling. De Italvega voelt zich hier duidelijk thuis. Ik stuur gemakkelijk door de bochten en voel me zelfverzekerd. Gewoon gas geven. Het is geweldig. Ik parkeer mijn motor en terwijl ik zit te eten, blijven mensen zich verzamelen rond de vermeende Italvega. Ik hoor alleen maar positieve opmerkingen.
Niet een dozijn van hen
Na de lunch beginnen we aan een nieuwe klim. Ik zeg tegen Jelle dat hij door moet rijden omdat het gat te groot is. Een half uur later rijd ik nog steeds alleen en ik ben uitgeput. Ik ben blij dat er niemand om me heen is, tijd om uit te rusten. Ik denk terug aan mijn ontmoeting met Nicholas, de oprichter van Italvega. Het merk zou klasse, kameraadschap en plezier moeten uitstralen. Ja, tuurlijk, ik rijd alleen en uitgeput, zeg ik tegen mezelf. Ik moet lachen: Essere Vivo, maar ik leef.
De Italvega ziet er duidelijk goed uit. Of hij bij je smaak past, is aan jou. Nicholas heeft oog voor smaak en stijl, wat terug te zien is in deze fietsen. Indrukwekkend, gezien het feit dat het een klein merk is. De geteste fiets kost € 6.799. Natuurlijk heeft hij hoogwaardige onderdelen die het hoge prijskaartje rechtvaardigen, maar je krijgt wel een opvallende fiets die heerlijk rijdt. Het is geen van de vele, ook al is het een open mal. Ik ben erg benieuwd waar dit merk naartoe gaat en hoe het zich zal ontwikkelen. In ieder geval is de Essere Vivo een stap in de goede richting.
Onze beoordelingen:
Afbeelding: 6.5
Kwaliteit: 8,0
Prijs/kwaliteit: 7,0
Afmetingen: 7.8
Praktisch: 8,2
– Totaal: 7,7
